30 اوت 2023- محققان به رهبری دکتر هیروشی اوهنو در مرکزعلوم پزشکی یکپارچهRIKEN (IMS)  در ژاپن، نوعی باکتری روده ای را شناسایی کردند که ممکن است به بهبود مقاومت به انسولین کمک کند و در نتیجه از فرد در برابر ابتلا به چاقی و دیابت نوع 2 محافظت کند. این مطالعه که در ژورنال Natureمنتشر شد، شامل تجزیه و تحلیل ژنتیکی و متابولیکی میکروبیوم‌های مدفوع انسان و سپس تایید نتایج در آزمایشات بر روی موش‌های چاق بود.

انسولین هورمونی است که توسط پانکراس در پاسخ به قند خون ترشح می شود. به طور معمول، به رساندن قند به عضلات و کبد کمک می کند تا بتوانند از انرژی استفاده کنند. هنگامی که فردی دچار مقاومت به انسولین می شود، به این معنی است که انسولین از انجام کار خود باز می ماند و در نتیجه قند بیشتری در خون انباشته می شود، در این وضعیت لوزالمعده به تولید انسولین بیشتر برای جبران این مشکل ادامه می دهد. مقاومت به انسولین می تواند منجر به چاقی، پیش دیابت و دیابت نوع 2 شود.

روده ما حاوی تریلیون ها باکتری است که بسیاری از آنها کربوهیدرات هایی که می خوریم اما هضم نشده باقی می مانند را تجزیه می کنند. در حالی که بسیاری پیشنهاد کرده اند که این پدیده با چاقی و پیش دیابت مرتبط است، اما واقعیت ها همچنان نامشخص است زیرا تعداد زیادی باکتری مختلف در روده وجود دارد و اطلاعات مربوط به متابولیت های آنها در دست نیست.

دکتر Ohno و تیمش با مطالعه جامع خود به گردآوری اطلاعات در این زمینه پرداختند و در این فرآیند نوعی باکتری را کشف کردند که ممکن است به کاهش مقاومت به انسولین کمک کند.

ابتدا آن‌ها متابولیت‌هایی را که می‌توانستند در نمونه های مدفوع گرفته شده از بیش از 300 بزرگسال در معاینات منظم سلامتی خود تشخیص دهند، بررسی کردند. آنها این متابولوم را با سطوح مقاومت به انسولین در همان افراد مقایسه کردند. دکتر Ohno، گفت: ما دریافتیم که مقاومت بالاتر به انسولین با کربوهیدرات‌های بیش از حد در مدفوع مرتبط است، به‌ویژه مونوساکاریدهایی مانند گلوکز، فروکتوز، گالاکتوز و مانوز.

سپس، میکروبیوتای روده ی شرکت کنندگان در مطالعه و رابطه آنها با مقاومت به انسولین و کربوهیدرات های مدفوع را مشخص کردند. روده افراد با مقاومت به انسولین بالاتر، حاوی باکتری های بیشتری از راسته Lachnospiraceae نسبت به سایر راسته ها بود. علاوه بر این، مدفوع افرادی که در میکروبیوم آنهاLachnospiraceae  غالب بود حاوی کربوهیدرات های بیشتری بود.

بنابراین، میکروبیوتای روده تحت سلطه ی Lachnospiraceae با مقاومت به انسولین و مدفوعی با مونوساکاریدهای بیش از حد، مرتبط بود. در همان زمان، در شرکت‌کنندگانی که روده‌شان حاوی باکتری‌های نوع Bacteroideles بیشتری نسبت به سایر انواع بود، مقاومت به انسولین و سطوح مونوساکارید مدفوع کمتر بود.

سپس این تیم به بررسی تأثیر مستقیم باکتری ها بر متابولیسم در محیط کشت و سپس در موش ها پرداختند. در محیط کشت، باکتریBacteroidales ، همان نوع مونوساکاریدهایی را مصرف می کرد که در مدفوع افراد با مقاومت به انسولین بالا یافت می شد و گونه Alistipes indistinctus بیشترین انواع مونوساکاریدها را مصرف می کرد.

سپس محققان بررسی کردند که چگونه درمان موش های چاق، با باکتری های مختلف بر سطح قند خون آنها تأثیر می گذارد. آنها دریافتند که A. indistinctus باعث کاهش قند خون و کاهش مقاومت به انسولین و کاهش کربوهیدرات های موجود در مدفوع موش ها می شود.

این نتایج با یافته های بیماران انسانی سازگار بود که پیامدهایی برای تشخیص و درمان دارد. همانطور که دکتر Ohno، توضیح داد، "به دلیل ارتباط آن با مقاومت به انسولین، وجود باکتری Lachnospiraceae روده می تواند نشانگر زیستی خوبی برای پیش دیابت باشد. به همین ترتیب، درمان با پروبیوتیک های حاوی  indistinctus A. ممکن است عدم تحمل گلوکز را در افراد مبتلا به پیش دیابت بهبود بخشد."

اگرچه اکثر پروبیوتیک‌های بدون نسخه در حال حاضر حاوی باکتری‌های شناسایی‌شده در این مطالعه نیستند، دکتر Ohno، توصیه کرد در صورت دسترسی به آنها احتیاط کنید، زیرا قبل از اینکه بتوانیم هر پروبیوتیکی را به عنوان درمانی برای مقاومت به انسولین توصیه کنیم، این یافته‌ها باید در آزمایش‌های بالینی انسانی تأیید شوند.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2023-08-bacteria-treatment-insulin-resistance-diabetes.html